هفت‌آب.

هفت‌آب (در زبان‌های ترکی یدی‌سو یا جتی‌سو (به قزاقی: Жетісу)، در روسی: Semirechye به همان معنی هفت‌آب) نام یکی از مناطق تاریخی تمدن کوچ‌گردان آسیای مرکزی است که در شمال شرق سیردریا واقع شده بود. هفت‌آب در جنوب به کوه‌های تیان‌شان و در شمال به دریاچه بالخاش محدود می‌شود. نام هفت‌آب اشاره به رودهایی دارد که از این منطقه به دریاچه بالخاش می‌ریزند. حدود هفت‌آب امروزه در جنوب شرقی قزاقستان کنونی در استان الماتی قرار دارد.

تاریخچه

در سده‌های ششم تا سوم پیش از میلاد، مردم ایرانی‌تبار سکایی نخستین مملکت خود را بنیاد نهادند که مرکز آن در هفت‌آب قرار داشت. در اوایل سده ششم پس از میلاد قبیله‌های ترک‌تبار به منطقه آمده و در هفت‌آب مستقر شدند.

در اوایل سده‌های میانه، شهرهای گوناگونی در هفت‌آب بنیاد شد ازجمله اترار (فاراب)، بلاساغون و طراز. تمدن در منطقه هفت‌آب در جریان حمله مغول به‌کلی نابود شد.

هفت‌آب در سدهٔ هفدهم میلادی بخشی از خانات جونغار بود. در ۱۷۵۵ میلادی چین -که در آن زمان زیر فرمان دودمان چینگ بود بر آن دست یازید. سپس روسیه تزاری بخش‌های عمده‌ای از این منطقه را از چیرگی چین بیرون آورد. روس‌ها دست به ساخت سنگربندی و پادگان در آلماآتی و بیشکک زدند. در اواخر سدهٔ نوزدهم اینجا بخشی از ترکستان غربی روسیه شمرده می‌شد. از ۱۹۲۴ هفت‌آب بخشی از جمهوری سوسیالیستی خودگردان قزاقستان شوروی بود.

Wikipedia contributors, "Zhetysu," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed April 25, 2015).