مظفریان
پادشاهی

۷۳۷/۱۳۳۵۸۳۲/۱۳۹۳
حد متوسط قلمرو مظفریان
پایتخت کرمان، شیراز و یزد
دین تسنن شافعی با گرایش‌های شیعی
ساختار سیاسی پادشاهی
امیر امیر مبارزالدین محمد
شاه شجاع
قطب الدین شاه محمود
نصرت الدین شاه یحیی
تاریخچه
 - تأسیس ۷۳۷/۱۳۳۵
 - انقراض ۸۳۲/۱۳۹۳
مقبره شاه شجاع مظفری در شیراز

آل مظفر سلسله‌ای بود که در قرن هشتم هجری بیشتر بر جنوب ایران و گاه بر تمام ایران بزرگ بجز خراسان حکومت می‌کرد.

سرسلسله این دودمان سلطان مبارز الدین محمد بن شرف الدین مظفر - (؟ -۷۶۵)یا امیر مبارزالدّین محمد بود. اجداد او از اهالی سلامه از توابع شهرستان خوافبودند. پدر او که شرف الدین مظفر بن منصور میبدی نام داشت، نزد پادشاهان مغول به مراتب بالایی رسید. پس از مرگ پدر، امیر مبارزالدین محمد مورد توجه سلطان ابوسعید قرار گرفت و منصب پدر را به انضمام فرمانروایی یزد یافت.

پس از ابوسعید که مغولها ضعیف شدند، امیر مبارزالدین به فکر استقلال و جهانگشایی افتاد. او در سال ۷۴۱ کرمان و در ۷۵۴ شیراز را به متصرفات خود افزود و ابواسحاق اینجو فرمانروای شیراز را که سرداری لایق و دانشمند بود به قتل رسانید. حافظ در یکی از غزلهای مشهورش به سوگ ابو اسحاق می‌پردازد.

مبارزالدین به دلیل تندروی‌هایی که می‌کرد سرانجام به دست پسرانش شاه شجاع و شاه محمود و خواهرزاده و دامادش شاه سلطان اسیر و کور گردید و سپس در سال ۷۶۵ از دنیا رفت. پس از او فرزندش شاه شجاع به پادشاهی رسید و مشهور است که وی استبداد پدرش را از میان برداشت.

از دیگر پادشاهان این دودمان مجاهدالدین سلطان زین‌العابدین و شاه منصور بودند. شاه منصور در جریان حمله تیمور لنگ به شیراز کشته شد و باقی خاندان آل مظفر نیز در قمشه به دست تیمور قتل‌عام شدند.

فرمانروایان

فرمانروا سال فرمانروایی
امیر مبارزالدّین محمد (۷۱۸–۷۵۹)
جلال الدین شاه شجاع (۷۵۹–۷۸۶)
قطب الدین شاه محمود (۷۵۹–۷۷۶)
نصرت الدین شاه یحیی (۷۶۴–۷۹۵)
سلطان زین‌العابدین (۷۸۶–۷۸۹)
عمادالدین احمد (۷۸۶–۷۹۵)
شاه منصور (۷۹۰–۷۹۵)

  • مقدمه حافظ، نوشته تیمور برهان لیمودهی
  • تاریخ مفصل ایران از صدر اسلام تا انقراض قاجاریه (۱۳۴۷)، عباس اقبال آشتیانی