ساکا اصطلاحی در فارسی و سانسکریت برای قوم سکاها بوده که قبایلی از ایرانیان شرقی بیابان‌گرد در استپ‌های اوراسیا بودند. مردمانی در ناحیه تاشکند، فرگانا، کاشغر، نشیمن داشتند که در منابع چینی به آن سسه (Sse) گفته می‌شد، در منابع فارسی و هندی به آنان ساکا یا شاکا گفته می‌شد، یونانی‌ها به آنها ساکای می‌گفتند. آنها در واقع «سکاهای آسیایی» بودند. آنها شاخه‌ای از خانواده بزرگ سکایی-سرمتی بودند و ایرانیان بیابان‌گردی در استپ‌های شمال غربی بودند.

  • Saka. (2015, December 10). In Wikipedia, The Free Encyclopedia. Retrieved 04:49, December 26, 2015, from