زبان لارستانی یا لاری یکی از از زبانهای فارسی تبارِ شاخه جنوب غربی است که توسط مردم لارستانی مورد استفاده قرار می‌گیرد. امروزه این زبان به خاطر تفاوت‌های زیادش با زبان پارسی معیار به عنوان یک زبانِ مستقل از شاخهٔ زبان‌های ایرانی‌تبار جنوب غربی قلمداد می‌شود. گویشهای زبان لارستانی همانند زبان لری نواده پارسی میانه محسوب می‌شوند. این زبان به خاطر نگه داشتن واژگان بسیاری از پارسی میانه، زبانی خالصتر از زبان پارسی مدرن است و حتی هنوز ارتباط نزدیکی با پارسی باستان دارد. لارستانی زبان ساکنان جنوبی استان فارس و مردم غرب هرمزگان است که در منطقه وسیعی به نام لارستان و بخشی از استان بوشهر کاربرد دارد. اگرچه به زبان همه ساکنان لارستان، لاری گفته می‌شود، این زبان در جای جای این منطقه نمودهای گوناگونی دارد که بیشتر این تفاوت‌ها در تلفظ واژگان است. زبان لارستانی بیش از نُه لهجه را دربر می‌گیرد: لاری، فرامرزی، بشاگردی، اَرَدی، کُوخِردی، خُنجی، اسیری، اِوَزی، جناحی (جمسی)، گَوده‌ای، گِراشی، فیشوَری، دیده بانی، فداغی، بیخه‌ای و بَستَکی.

ما لچانوا زبان‌شناس معاصر روس، عقیده دارد که کومزاری نیز یکی از لهجه‌های لارستانی است.

لطفعلی خنجی پژوهش مبسوطی بر دستور زبان لاری انجام داده که در کتابی به نام «نگرش تفصیلی بر زبان لارستانی و گویش خنجی» منتشر شده است.

مثال‌هایی برای تفاوت این زبان با فارسی:

چو اَکِرداش::: چه کار می‌کنی یا خَشِش:::خوبی لومو (با لهجه خاص):::لیمو

دِلُت واپَرِدِ:::دلت پریده (اینجا نیستی)

جستارهای وابسته

  • احمد نور احمدی؛ بررسی تطبیقی فعل، ضمیر و واژه در زبان لاری با فارسی میانه
  • محمد، صدیق «تارخ فارس» صفحه‌های (۵۰-۵۱-۵۲-۵۳)، چاپ سال ۱۹۹۳ میلادی.
  • مشارکت از صفحه زبان لارستانی از ویکی‌پدیای انگلیسی.